نکات ایمنی در آرماتوربندی

رعایت الزامی نکات ایمنی در آرماتوربندی در کنار رعایت تمام اصول تجهیز کارگاه یک امر بدیهی برای رسیدن به  یک کارگاه قابل می باشد! اما می توان کمبود های تجهیز کارگاه را با رعایت الزامی نکات ایمنی قسمت های مختلفی از جمله، آرماتوربندی نیز تا حد زیادی جبران نمود.

محموله های میلگرد که توسط بارکش های کفی و یا دیگر وسایل حمل و نقل به محل کارگاه حمل می شوند، باید به نحوی تخلیه شوند که ضمن آسیب ندیدن میلگردها، به کارگران نیز صدمه ای وارد نشود.
هنگام بریدن و خم کردن میلگردها استفاده از میز آرماتوربندی و خم نشدن آرماتوربند روی زمین، باعث کاهش فشارهای وارد به کمر می شود. هنگام آرماتوربندی فشار وارد بر دست ها و کمر خیلی زیاد می باشد و در این کار احتمال صدمات ناشی از لغزیدن، سقوط از بلندی، و نظایر آن وجود دارد به همین جهت برای
کاستن صدمات ناشی از حوادث موجود در آرماتوربندی، رعایت موارد زیر مفید خواهد بود:

  1. استفاده از وسایل حفاظتی فردی برای کار در بلندی، جوشکاری و برشکاری ضروری است.
  2. هنگام راه رفتن بر روی قالب های آغشته به روغن، نباید از کفش های با کف لغزنده و یا چرمی استفاده شود.
  3. در صورتی که تردد کارگران از روی شبکه میلگرد ضروری باشد، باید با قرار دادن تعدادی تخته یا صفحه فولادی شطرنجی روی میلگردها گذرگاهی به وجود آورد تا احتمال لغزیدن و سقوط کارگران کاهش یابد و همچنین شبکه آرماتور نیز آسیب نبیند!
  4. میلگردهای انتظار و امثال آن که از بتن بیرون زده اند، در صورت سقوط کارگران بخصوص از بلندی، می توانند موجب صدمات بسیار شدید شوند، به همین دلیل پوشاندن آنها با تخته و یا وسیله مناسب دیگر ضروری می باشد.

گودبرداری و مقدمات آن در عملیات خاکی

گودبرداری و مقدمات آن در عملیات خاکی به شرح زیر می باشد؛

مقدمات گودبرداری: قبل از شروع گودبرداری باید درخت یا تخته سنگ و موانع مشابه را که ممکن است موجب وقوع حادثه شوند، از محل کار خارج کرد. اگر با گودبرداری، پایداری ساختمان های مجاور دچار خطر می شوند، باید ایمنی آنها به وسیله شمع، سپر و مهار کردن ساختمان ها و شمع بندی زیر پایه ها به طور مطمئنی تأمین گردد و این عوامل حفاظتی باید تا رفع خطر بصورت مداوم به وسیله اشخاص مسئول بازدید شوند تا موجبات حفاظت مؤثر ساختمان های مجاور تأمین باشد.
پیمانکار موظف است تجهیزات ایمنی لازم برای حفاظت کارگران را در اختیار آنان قرار دهد. در حفاری با بیل و کلنگ، باید کارگران فاصله کافی از یکدیگر داشته باشند . در گودال ها و شیارهای عمیق که عمق آنها از یک متر بیشتر باشد، نباید کارگران را به تنهایی به کار واداشت!

 گودبرداری: در زمین های با رطوبت طبیعی می توان گودبرداری تا عمق ۱ متر برای ماسه، ۱٫۲۵ متر برای ماسه رس دار، ۱٫۵ متر برای خاک رس و ۲ متر برای خاک بسیار متراکم را بدون پایه های ایمنی، سپر و حایل انجام داد. در سایر موارد توصیه می شود با توجه به مسائلی نظیر: جنس خاک، عمق گودبرداری و شرایط
ترافیکی اطراف، تدابیر ایمنی لازم اتخاذ شوند. در زمین های ریزشی به هنگام عملیات حفاری، پیمانکار مسئول ایمنی کارگران بوده و باید در مهاربندی نهایت دقت را به عمل آورد، در مواردی که کارگران درون ترانشه یا گود کار می کنند، باید پیاپی بازرسی انجام پذیرد و در صورت احتمال خطر ریزش یا مشاهده ترک و بازشدگی، کار متوقف شده و با نظر دستگاه نظارت، حفاظت های لازم انجام پذیرد.
هنگامی که گودبرداری در مجاورت خطوط راه آهن و بزرگراه ها یا مراکزی که تولید ارتعاش می کند انجام می گیرد، باید تدابیر احتیاطی برای جلوگیری از ریزش اتخاذ شود.

خاک برداشته شده را نباید در فاضصله کمتر از ۰٫۵ متر به لبه گود ریخت، در نقاطی که امکان ریزش خاک وجود دارد، نباید ماشین آلات را در نزدیکی گود مستقر کرد و یا از آن عبور داد، همچنین در زمان عملکرد ماشین خاکبرداری، ایستادن اشخاص در زیر جام و یا بازوی دستگاه و نیز مشغول به کار بودن کارگران در قسمتی که ماشین کار می کند ممنوع می باشد!
همه افرادی که مستقیما مشغول انجام عملیات خاکبرداری نیستند، باید حداقل در فاصله ۵ متری دایره عملکرد دستگاه قرار گیرند، برا ی پر کردن کامیون باید جام دستگاه خاکبرداری از پشت کامیون عبور کند و از روی اتاقک راننده نگذرد.
در جایی که از بالابر برای حمل مصالح حاصل از گودبرداری استفاده می شود، باید پایه های بالابر به نحوی مطمئن در محل قرار گیرند و این مصالح با محفظه مطمئن بالا برده شوند. در استفاده از جک ها باید دقت شود که جک بیش از ظرفیت مجاز بارگذاری نشود، جک ها باید مجهز به ضامن باشند و بطور مداوم توسط اشخاص مسئول مورد بررسی قرار گیرند.

راه های شیبداری که برای عبور کارگران و افراد به کار می روند، باید دارای نرده های حفاظتی لازم با شند. در صورتی که راه های شیبدار برای عبور وسایل
نقلیه به کار می روند، نباید عرض راه کمتر از ۴ متر باشد و توسط نرده های مناسب محافظت شود.
چنانچه این حفاظ ها از چوب ساخته می شوند، قطر چوب ها نباید از ۲۰ سانتیمتر کمتر باشد و همچنین برای ورود و خروج کارگران در محل گودهایی که عمق آن بیش از ۶ متر باشد، باید در هر ۶ متر
یک سکو یا پاگرد در نردبان ها، پله ها و یا راه های شیبدار پیش بینی گردد، این سکوها باید به وسیله جان پناه محصور شوند.
بعد از وقوع بارندگی، طوفان، زلزله و یا سیل، باید دیواره های محل گودبرداری مورد بازدید قرار گیرند تا در محل هایی که احتمال ریزش افزایش یافته، تدابیر لازم برای تقویت اتخاذ گردند.

رعایت اصول ایمنی انبار کردن مصالح

رعایت اصول ایمنی انبار کردن مصالح یکی از مهم ترین مسائل تجهیز کارگاه می باشد.

مصالح ساختمانی باید طوری انبار شوند که دردسری برای وسایل نقلیه و عابرین پیاده ایجاد نکنند. در مواردی که هم که به ناچار مصالح در محل عبور و مرور عمومی ریخته می شود، باید آن را طوری انباشته کرد که از ریزش آن جلوگیری شود. محوطه انباشتن مصالح، باید هنگام شب به وسیله چراغ قرمز مشخص گردد.

از رعایت اصول ریز نقش ایمنی در این مقوله می توان به:

عدم انباشته شدن بیش از ۲ متر آجر و سفال و همچنین بستن محیط های کناری این مصالح با استفاده از چوب های قائم!
ورقه ای فلزی باید به صور ت افقی انباشته شوند و ارتفاع آنها نباید از یک متر تجاوز نماید . تیرآهن باید طوری انباشته شود که امکان لغزش آن وجود نداشته باشد. طرفین لوله های فلزی باید طوری مهار شود که از غلتیدن آنها جلوگیری به عمل آورند.
انبار شن و ماسه باید مرتباً مورد بازدید قرار گیرد تا در اثر برداشت مصالح، ریزش ناگهانی رخ ندهد. هنگام انبار کردن مصالح در کنار دیوارها و تیغه ها، باید دقت شود که فشار افقی بیش از اندازه به دیوار وارد نشود.
حمل، انبار کردن و استفاده از چسباننده های سیاه، باید با دقت و احتیاط صورت گیرد . انبار مواد چسباننده باید دور از آتش و مواد قابل اشتعال بوده و برای اعلام و اطفای حریق احتمالی تدابیر لازم در نظر گرفته بشوند. انبارهای بسته باید مدام تهویه شوند تا از تجمع گازهای قابل اشتعال در آنها جلوگیری شود!
حمل و انبار کردن فرآورده های سیمان و پنبه نسوز باید با دقت صورت پذیرد، بر روی تمامی فرآورده های پنبه نسوز برچسب، برای سلامتی انسان ها زیانبخش است، اتصال گردد. بیشترین میزان انتشار غبار و آلودگی محیط ضمن تولید، بریدن، فرسایش، در معرض جریان هوا قرار گرفتن، حمل و نقل، شکستن و معدوم کردن آنها به وجود می آید.

انتشار غبارهای پنبه نسوز ، نه تنها کارگران مرتبط با آن را در معرض خطرات جدی قرار می دهد، بلکه محیط زیست و سایر افراد را نیز تحت تأثیر قرار می دهد.
حمل و انبار کردن مواد شیمیایی باید مطابق دستورالعمل های کارخانه سازنده صورت بگیرد و همینطور هم حمل و انبار کردن مواد منفجره باید طبق مقررات جاری کشور، با اطلاع و زیر نظر مقامات مسئول باشد، به علاوه هنگام مصرف باید مقامات مسئول به صورت کتبی مطلع باشند.
پیمانکار موظف است عملیات اجرایی خود را طوری انجام دهد که در راه خیابانی و پیاده روها، راهی برای عبور و مرور عابرین و وسایل نقلیه باقی بماند و مصالح خود ر ا در محل هایی انبار نماید که موجب ناراحتی و یا زحمت ساکنین اطراف و یا عابرین آن محل نگردد. در مواردی که اجرای عملیات مستلزم انسداد کلی و یا قسمتی از خیابان یا پیاده رو باشد، این کار باید با اطلاع مسئولین مربوطه و زیر نظر دستگاه نظارت صورت پذیرد تا عبور و مرور به وسیله راه های انحرافی تأمین شود، هزینه های اضافی طبق شرایط خصوصی پیمان و یا سایر اسناد مشخص خواهند شد.

لازم به ذکر است که رعایت نکات یاد شده و گفته شده در بندهای بالا، سبب حفظ ویژگی های مصالح، ایمنی و سلامتی کارگران خواهد بود.

تامین مصالح و منابع تجهیز کارگاه

–  آغاز اجرای تجهیز کارگاه عموما دشواری های زیادی دارد، با یک برنامه ریزی مناسب و ارسال تجهیزات و مصالح اولیه که برای تجهیز کارگاه ضروری می باشد. مانند : دستگاه جوش ژنراتور و دستگاه هوا برش و… می توان تا حدودی مانع اتلاف وقت اولیه تجهیز کارگاه شد. لوازمات اولیه بهتر است در یک بسته تعریف شود. این بسته اغلب برای کلیه تجهیز کارگاه ها به کار برده می شود و همان روز اول بسته به کارگاه فرستاده می شود.

–  با یک طرح مناسب و برنامه اجرایی معین میتوان تجهیز کارگاه را بهتر و سریع تر پیش برد. عوامل اجرای تجهیز کارگاه باید از قبل پیش بینی های لازم را انجام دهند و درخواست های خود را به موقع ارائه دهند. در این بخش فاکتور تعیین کننده سرعت عمل در پیش بینی و ارائه درخواست می باشد. در ابتدا تأمین ماشین آلات مورد نظر و نیروی انسانی دشواری های زیادی دارد و برنامه ریزان برای آماده کردن این منابع توسط عوامل اجرایی تجهیز کارگاه باید زمانی را در نظر بگیرند.

رعایت اصول جا به جایی مصالح کارگاه

برای رعایت اصول جابه جایی مصالح کارگاه می بایست به عملکرد ایمن در حمل بارهای ساختمانی توسط وسایل نقلیه یا دستگاه های بالابر و همچنین رعایت قوانین مربوط به حرکات وسایل نقلیه توجه لازم را داشته باشیم. ایجاد راه های ارتباطی ایمن و مناسب برای عبور و مرور و وسایل نقلیه و به کار گرفتن افراد با تجربه و آموزش دیده در بارگیری، تخلیه و راه اندازی وسایل نقلیه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. تعمیر و نگهداری وسایل حمل و نقل توسط افراد ماهر ضروری است.
وسایل حمل و نقل نباید اضافه بر ظرفیت، بار شوند و همینطور بار برداشته شده باید به طور یکنواخت روی محورهای وسیله نقلیه توزیع گردد. هنگام جابه جایی چوب، تیرآهن و مصالح نظیر آن باید از تابلو یا علائم اخباری استفاده شود تا از بروز حادثه با سایر وسایل نقلیه، جلوگیری به عمل بیاید. همچنین راه هایی که برای عبور افراد پیاده و وسایل نقلیه در نظر گرفته می شود، باید به وسیله نرده یا حفاظ مناسب دیگری ایمن شده باشد، از روشنایی کافی برخوردار بوده و به وسیله علائم مخصوص، مشخص شده باشند. معابری که برای فرغون یا چرخ های دستی ساخته می شوند، باید دارای سطح صاف بوده و عرض آن حداقل یک متر باشد.
هنگام بالا بردن و پایین آوردن بار به وسیله جرثقیل، برای حفظ تعادل و جلوگیری از لنگر بار باید از طناب هدایت کننده استفاده کنیم. هنگام استفاده از جرثقیل برای حمل ایمن کپسول های اکسیژن و استیلن ، باید از محفظه های مخصوص نیز بهره ببریم.
وسایل باربری عمودی باید مجهز به ضامن باشند تا در صورت نیاز به توقف از حرکت احتمالی آنها، جلوگیری شود.
در صورتی که وسایل چرخدار و لغزنده روی سکو حمل و نقل می شوند، باید کف سکو شیار داشته باشد و با مهار کردن و بستن از حرکت و لغزش این وسایل جلوگیری شود.
سکوی وسایل باربری عمودی باید مقاومت کافی برای حمل بار داشته باشد و به اندازه ظرفیت بارگیری شود.
هنگام حمل وسایل حجیم باید مراقبت کافی به عمل آید و در صورت برداشتن نرده و حفاظ، این گونه وسایل باید طوری مهار شوند که امکان لغزش یا سقوط آنها وجود نداشته باشد!

موارد ایمنی استفاده از داربست ها

موارد ایمنی استفاده از داربست ها به گونه ای است که پیمانکار موظف است مراحل حفاظت و ایمنی کارگران را در حین کار فراهم نماید. پیمانکار باید وسایل حفاظتی فردی را در اختیار کارگران قرار دهد. استفاده از کلاه و کمربند ایمنی که یک سر آن به کمر کارگر و سر دیگر آن به محل مناسبی متصل شده باشد، برای کار روی سکوهای مرتفع، از نکته های الزامی است . کارگرانی می توانند روی سکوهای مرتفع مشغول به کار شوند که از نظر روحی و جسمی از سلامت کامل برخوردار باشند.
در مواقعی که هوا طوفانی است و باد شدید می وزد، باید از کار کردن کارگران روی داربست جلوگیری شود. همچنین در مواردی که روی جایگاه داربست برف یا یخ وجود داشته باشد، نباید کارگران روی آن کار کنند، مگر اینکه برف یا یخ را کاملاً برداشته و ماسه نرم روی آن بریزند تا از سر خوردن کارگران جلوگیری به عمل آید! وقتی کارگران در طبقات مختلف داربست مشغول کار هستند باید طبقات زیرین دارای توری مناسبی باشند که از ریختن اتفاقی مصالح یا افتادن ابزار روی کارگران طبقات پایینی ممانعت شود.
هنگامی که در مجاورت خطوط نیروی برق احتیاج به نصب داربست باشد، باید قبلاً مراتب به اطلاع اداره برق برسد و برای جلوگیری از خطرات احتمالی باید تدابیر لازم در نظر گرفته شوند. مصالح ساختمانی نباید به مقدار زیاد روی سکوها انباشته شوند، مگر مصالحی که برای کار تدریجی مورد نیاز باشند. در داربست های معلق یا نوسانی، نباید از جایگاه برای انباشتن مصالح استفاده شود، همچنین در یک جایگاه، کار کردن بیش از دو نفر مجاز نیست.
لازم به ذکر است که بعد از اتمام کار روزانه باید تمامی ابزار و مصالح از روی داربست ها برداشته شوند. در موقع پیاده کردن داربست، باید تمامی میخ ها از قطعات پیاده و کشیده یا کوبیده شود و مصالح داربست در محل مناسبی انبار گردد.

برپا کردن داربست تجهیزاتی کارگاه

برپا کردن داربست تجهیزاتی کارگاه نیازمند جایگاه و تکیه گاهی است موقت که هنگام اجرای عملیات ساختمانی در ارتفاع، برای نگهداری و حفظ کارگران، مصالح ساختمانی و ابزار کار به کار برده می شود . داربست ها بسته به نوع استقرار به صورت ساده، معلق، پیش آمده، قابل نوسان، مستقل، برجی و غیره به کار می روند.

مصالح اولیه برپاداری داربست اعم از چوب، فولاد و یا مصالح مناسب دیگر، باید از نوع سالم و مرغوب انتخاب شود، ویژگی های مصالح مورد استفاده، باید از مشخصات تعیین شده قوانین مربطه پیروی نماید.

داربست باید با اصول صحیح طراحی شود، به نحوی که اجزا و تکیه گاه های آن ظرفیت پذیرش چهاربرابر بار یا فشار مورد نظر را داشته باشند.

نصب، تغییر، تعمیر و یا پیاده نمودن اجزای داربست باید توسط داربست بند ماهر انجام پذیرفته و قبل از بهره برداری، داربست توسط شخصی که صلاحیت بررسی این کار را دارد، مورد بازرسی و کنترل قرار بگیرد. سکوهای کار، راه های عبور و پلکان داربست، باید دارای ابعادی باشند که افراد را از خطر سقوط مصون نگه دارند. سکوهای کار باید مجهز به نرده و تور حفاظتی مقاوم با حداقل ارتفاع یک متر باشند. تخته های جایگاه باید طوری قرار گیرند که ابزار و مصالح از لابه لای آن به پایین سقوط نکند. وقتی فاصله جایگاه داربست از زمین بیش از ۱٫۵ متر باشد، باید برای رسیدن به جایگاه، نردبان یا معبر مطمئنی تعبیه شود. پایه های داربست نباید مستقیماً روی زمین گذاشته شوند، بلکه باید روی شالوده مناسبی که قابلیت توزیع بار وارده را دارا باشد، قرار گیرند. پایه های داربست باید بر کف محکم و قابل اطمینانی متکی باشند و به طور مطمئنی مهار شود تا مانع نوسان و جابه جا شدن آن گردند. همچنین داربست ها باید به قسمت هایی از ساختمان که ثابت و مقاوم هستند، متکی باشند. داربست های بلند متحرک باید در جاهای مسطح استقرار یافته و چرخ های آنها به وسیله ضامن تثبیت شوند.
در صورتی که قرار است وسایل موتوری یا هر وسیله دیگری به داربست، بارهای افقی وارد نماید، باید بار وارده در محاسبات منظور شود، در کلیه داربست ها باید وسایلی تعبیه شود که از نوسان یا لرزش داربست در موقع کار کردن کارگران جلوگیری نماید. بادبندها باید به نحو مطلوب بسته شده و پلکان ها از استحکام کافی برخوردار باشند. داربست ها باید حداقل در هر ۱۰ متر ارتفاع، به وسیله مهار به ساختمان محکم شده باشند.
اطراف جایگاه داربست هایی که در ارتفاع بیش از ۴ متر از زمین یا کف قرار دارند، به استثنای محلی که برای عبور کارگر یا حمل مصالح اختصاص یافته، باید با حفاظ مناسب محصور شده باشد، داربست ها پس از استقرار باید توسط شخص مسئول و دارای صلاحیت مورد بازرسی و کنترل قرار بگیرند!
همچنین در فواصل زمانی معین، پس از استفاده از داربست، بعد از هر تغییر و یا وقفه در کار، باید استحکام و ایستایی داربست پیاپی مورد بررسی قرار داده شود.

رعایت نکات ایمنی در تجهیز کارگاه

رعایت نکات ایمنی در تجهیز کارگاه از موارد لازم و ضروری در حین انجام فاز اجرایی پروژه ها می باشد. در واقع اینطور باید شرح دهیم که به کارگیری درست و مناسب از ابزار و ماشین آلات، می تواند عامل مهمی در پیشگیری از وقوع حوادث باشد، لذا باید همواره ماشین ها و وسایل نقلیه مربوط به کار، توسط افراد آموزش دیده و ماهر هدایت شده و کار آنها به طور مستمر تحت نظارت قرار بگیرد.
در کارگاه ها، هر ابزار برای کاره خاص ساخته شده است، به همین سبب باید ماشین ها و ابزار متناسب با نوع کار انتخاب شوند، همچنین وسایل باید با توجه به ظرفیت، توان باربری و نوع کاربرد، مورد استفاده قرار بگیرند. برای ارزیابی انجام عملیات توسط ماشین آلات باید با سازنده مشورت و از تناسب کار با ماشین اطمینان حاصل کنید. هنگام استفاده از جرثقیل ها و وسایل مشابه، باید از علائم استاندارد استفاده شود، از این رو ضروری است تمام افرادی که با این گونه وسایل کار می کنند پیش تر آموزش لازم را برای آشنایی و به کار بردن علائم مذکور دیده باشند. اطاق فرمان جرثقیل باید طوری ساخته شده و استقرار یافته باشد که راننده همواره دید لازم برای انجام عملیات را داشته باشد. در استفاده از بالابرها، بلند کردن بار بیش از ظرفیت مجاز ممنوع است، همچنین رانندگان بالابرها نباید هنگام داشتن بار، دستگاه را ترک نمایند. ماشین ها و ابزارها باید مرتبا بررسی و توسط افراد مربوطه، تعمیر و نگهداری شوند.

موارد کاربرد وسایل حفاظت افراد در کارگاه ها

موارد کاربرد وسایل حفاظت افراد در کارگاه ها که برای مقابله با خطرات ناشی از کار استفاده می شوند عبارتند از:

  • کلاه ایمنی
  • عینک و نقاب های حفاظتی
  • کفش و در صورت لزوم پوتین های حفاظتی
  • دستکش
  • ماسک حفاظتی
  • کمربند
  • لباس های ایمنی
  • کلاه ایمنی

و سایر وسایلی که متناسب با نوع کار، کارگران را از خطر محافظت می کند. پیمانکار موظف است وسایل فوق را متناسب با نوع کار فراهم نموده و ضمن دادن آموزش های لازم به کارگران، توجه کند که از وسایل، استفاده صحیح به عمل می آید. لازم به ذکر است که عدم استفاده از وسایل حفاظتی، قصور در انجام وظیفه محسوب می شود! همچنین پیمانکار موظف است به وسیله مسئولان فنی خود صحت عملکرد وسایل حفاظتی را به صورت مداوم مورد بررسی قرار دهد و در صورت لزوم نسبت به تعمیر یا تعویض آن ها اقدام نماید تا پیوسته ایمنی کارگران فراهم شود. تمامی موارد کاربرد حفاظت افراد و لباس های ایمنی مورد استفاده باید از نظر مشخصات فنی ساخت و کیفیت مواد مورد استفاده مطابق با استانداردهای ایرانی زیر باشند که شامل:

  • ویژگی های پوشاک ایمنی برای جوشکاران مطابق استاندارد ۱۳۷۷
  • ویژگی های کلاه های ایمنی صنعتی برای کارهای سبک مطابق استاندارد ۱۳۸۱
  • ویژگی های چکمه لاستیکی مطابق استاندارد ۱۳۸۳
  • ویژگی های کلاه های ایمنی برای کارهای سنگین مطابق استاندارد ۱۳۷۵
  • عینک ها و نقاب های حفاظتی سبز رنگ برای استفاده در صنایع فولاد کاری مطابق استاندارد ۱۱۲۶
  • کفش ها و پوتین های ایمنی مطابق استاندارد ۱۱۳۶
  • مشخصات فنی عمومی کارهای ساختمانی مطابق استاندارد ۷۷۸
  • ویژگی های حفاظ های صنعتی چشمی مطابق استاندارد ۱۳۷۴
  • ویژگی ها و روش های آزمایش دستکش های لاستیکی برای مصارف الکتریکی مطابق استاندارد ۱۶۴۵
  • ویژگی های وسایل ایمنی برای حفاظت چشم و چهره و گردن در مقابل تشعشع حاصل از جوشکاری و عملیات مشابه مطابق استاندارد ۱۷۶۱
  • ویژگی های دستکش های چرمی ساقدار برای جوشکاران مطابق استاندارد ۱۷۶۴

در پایان لازم است این نکته را نیز خاطر نشان کنیم تا زمانی که استاندارد ایرانی در قسمتی از موارد تدوین نشده باشد، در درجه اول استانداردهای سازمان بیت المللی ISO معتبر خواهد بود و در صورت نبودن استاندارد مذکور به ترتیب استانداردهای بریتانیایی BS و آلمانی DIN ملاک عمل قرار خواهند گرفت!

جایگاه کارگران در مبحث تجهیز کارگاه ها

جایگاه کارگران در مبحث تجهیز کارگاه ها از آنجا شروع می شود که اگر مسائل فنی را کنار بگذاریم و بخواهیم پیرامون امکانات و تجهیزات نیروهای انسانی کارگاه ها صحبت کنیم قطعا جایگاه کارگران در مبحث تجهیز کارگاه ها، سرفصل شروعی این ماجرا می باشد. کارگران یا سایر نیروهای اجرایی پروژه می باست برای بازده ای هر چه بهتر خروجی های انجام شده، لااقل از نیازهای ابتدایی کوچکی مانند: غذا، مسکن و بهداشت به بهترین شکل ممکنه برخوردار باشند.

در زمینه غذایی می بایست به اندازه حجم کاری که قرار است در ادامه صورت پذیرد، غذا مناسب نیز در اختیار کارگران و سایر نیروهای شاغل در پروژه قرار بگیرد. همچنین محل یا سالن غذا خوری و منظور کردن زمان کافی برای خوردن غذا نیز از دیگر مسائل مربوط به همین قضیه می شود!

مسکن کارگران و نیروهای انسانی پروژه باید دارای محیطی امن و حتی المقدور مقاوم در برابر تغییرات جوی، باد، باران، سرما و گرما باشد همچنین لازم است اوقات فراغت کارکنان باید به نحوی مناسب پر شود همانند: آموزش مرتبط با کار در ساعات فراغت، توسط مسئولین فنی، نه تنها موجب افزایش سرعت کار است، بلکه در پایان باعث رشد کارگران نیز خواهد شد.

به عنوان کلام آخر باید خاطر نشان کرد که پیمانکار باید تسهیلات رفاهی و بهداشتی تمام نیروهای شاغل در پروژه را متناسب با تعداد افراد و موقعیت محلی در نظر گیرد. ساختمان های موقت باید ضوابط ایستایی لازمه را دارا باشند و از نور کافی برخوردار باشند. پیمانکار باید وسایل کمک های اولیه و نیز برخی داروهای ضروری را برای افراد فراهم نماید تا در صورت بروز حوادث در دسترس قرار گیرند، در نقاطی که ۵۰ نفر و یا بیشتر مشغول کار هستند می بایست حداقل یک نفر مسئول کمک های اولیه در محل حضور داشته باشد و لازم است که این شخص آموزشهای مربوطه را دیده باشد تا در صورتی که افراد سانحه دیده و یا در حین کار مریض شدند، قبل از مراجعه به پزشک دچار مشکل نشوند. در جایی که بیش از ۱۰ و کمتر از ۵۰ نفر مشغول کار هستند، یک جعبه کمک های او لیه مناسب و مجهز کفایت می کند. در کلیه کارگاه ها باید آب آشامیدنی سالم به مقدار کافی در دسترس قرار گیرد، همچنین باید به تعداد کافی دستشویی، توالت و دوش طبق اصول بهداشتی برای کارکنان مهیا باشد . به ازای هر ۲۵ نفر، باید حداقل یک توالت تا ۱۰۰ نفر و از ۱۰۰ نفر به بالا به ازای هر ۳۵ نفر اضافی یک توالت در نظر گرفته شود و همچنین  شستشو و گندزدایی مرتب توالت ها الزامی می باشد!